تا به حال به تفاوت رفتار دختر بچه ها وپسربچه های مدرسه ای  هنگام سوار شدن به اتوبوس و حین رسیدن به مقصد  دقت کرده اید . این تفاوتها را دسته بندی کنید . و بعد فکر کنید اگر جای این دو عوض شود جامعه چه قضاوتی می کند

اگر دختری رفتاری مانند پسرها انجام دهد مسافران چه نگاه و برخوردی خواهند داشت و اگر پسرها مانند دخترها رفتار کنند چه برخوردی . در مورد دوم چندان تغییر یا قضاوت خاصی رخ نمی دهد . به جز اینکه مسافران یک  نفس راحت تری هم می کشند و آسوده تر مسافت را تا مقصد طی می کنند . امادر مورد نخست ............نه به این راحتی کسی با این قضیه کنار نمی آید که دخترها با سرو صدا وداد وبیداد سوار شوند و درحین حرکت هم یابلند بلند حرف بزنند و بخندند  یا توی سرو کله هم بزنند و شوخی کنند  یا خودشان و دیگران  وحتی جنس مخالف رو مسخره کنند . می گویید نه امتحان کنید ( گرچه اینحا اصلا بحث ارزش گذاری رفتارها  نیست . صرفا مشاهده رفتار و قضاوت جامعه است )

 قضاوت نهایی و نتیجه گیری جامعه این است : هیجان در پسران امری ذاتی است  و در دختران امری عارضی . بر این اساس دخترها می توانند و باید آن را کنترل کنند اما پسرها بالاخره باید یه جورایی این هیجان ذاتی خود  راتخلیه کنند .... گرچه این تلقی و باور  در حالت خوشبینانه ایست که میتوان از مردم انتظار داشت . چون در برخی موارد حتی این گونه   تصور می شود که بروز هیجان در دختران برای جلب توجه پسرها ست و برای همین هم بداست .

نظر شما چیست

اين هم يك نمونه مستند كه بر اساس آمار ارائه شده است . دانشيار دانشكده اقتصاد و مديريت دانشگاه اصفهان در همايشي در اصفهان گفته : “مديران زن امروزه بصورت كاملا سازماني مشغول به كار هستند . طي آمار اخذ شده در آسيا مديران زن حتي در موقع لزوم ، احساسات خود را بهتر از مردان كنترل مي كنند . بر اساس امار ي كه او ارائه كرده ايران رتبه چهارم دنيا را در زمينه زنان فعال دارد ” قابل توجه افرادي كه معتقدند زنها ذاتا احساساتي تر از مردها هستند و ذاتا كمتر از مردان قادر به كنترل احساسات خود هستند و بر اساس همين استدلال قائل به قاضي شدن زنان نيستند ، كلمه رجل سياسي را كه در قانون اساسي آمده مرد معني مي كنند و بر اساس همين فرهنگ زن را شهروند درجه دو تعريف كرده و مانع حضور او در رده هاي بالاي مديريتي مي شوند . حالا شما فكر كنيد بر اساس اين آمار اثبات شده اگر صرفا نيمي از سهم مديريتي ( از رده هاي پايين تا بالا ) هم اكنون بر دوش زنان بود آيا اداره كشور به گونه اي ديگر رقم نمي خورد .اداره كشور توسط افرادي كه بيشتر و بهتر قادر به كنترل احساسات خود هستند وطبيعتا عقلايي تر از مردان تصميم مي گيرند. قطعا در سرنوشت من و تو شهروند هم كم تاثير نبود براي دريافت اطلاعات بيشتر به سایت اصفهان 2006مراجعه كنيد

نمیخوام بگم این کلماتی که اینجا مینویسیم تاثیر شگرف و عجیب و غریبی روی رای مردم میذاره و یه جنبش وبلاگی (اون هم در این چند روز باقی مونده به انتخابات) میتونه به پیروزی انتخاباتی ختم بشه. اما بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه راه دیگه ای رو نمیشناسم هنوز، برای ترغیب مردم به تاثیرگذاری روی سرنوشتشون... جداً ترغیب نیاز داره؟! این ها رو گفتم که بعد به خوش خیال بودن و دست بالا گرفتن قدرت کسایی که توی فضای مجازی دارن تلاششون رو میکنن متهم نشم!

اما اسپارترا یه وبلاگ گروهی درباره مسائل زنان (و البته مردان) است و اگر درباره انتخابات و یا هر مساله دیگری هم در آن بنویسیم، باید از این منظر باشد. اتفاقاً به نظر میرسد علیرغم این که زمان زیادی به انتخابات شوراها (جمعه 24 آذر) نمانده، فعالان جنبش زنان خیلی آن را جدی نگرفته، حداقل در فضای مجازی تحرک زیادی از خود نشان نداده اند. امیدوارم در فضای حقیقی وضع به گونه دیگری باشد!

راستش نگاه من به دولت و نهادهای تصمیم گیرنده رسمی در چنین مسائلی بسیار حداقلی است. یعنی انتظار همراهی و حمایت زیادی از این نهادها برای پیشبرد اهداف برابری طلبانه، انسانی و فرهنگیمان ندارم. این نگاه به من کمک میکند که واقعیت ها را در نظر بگیرم و هدف ها را هم با توجه به همین امکانات محدود نهادهای مدنی و غیردولتی تنظیم کنم و بعد از هر شکست انتخاباتی هم دچار یاس فلسفی و فکری و... نشوم. اما همین نگاه حداقلی من هم میگوید هیچ لزومی ندارد روزنه های موجود برای پیشرفت سریعتر را نادیده بگیرم و در کشوری که همه چیزش دولتی است، چشمم را به روی این رکن عریض و طویل حکومت ببندم. آن هم وقتی که میبینم سیاست های بسته نهادهای تصمیم گیرنده چقدر در محدودتر شدن همین فضاهای تنگ و تاریک موجود تاثیر دارد و در یک ساله گذشته چقدر دچار ریزش نیرو و انگیزه و... شده ایم.

این روزها با نمایندگان دو طیف فکری در انتخابات روبرو میشویم. یکی طرفداران محدود کردن هرچه بیشتر نهاد های غیر دولتی و جنبش های اجتماعی؛ دیگری (لا اقل در ظاهر) طرفدار طرفدار آزادی بیان و اندیشه و حرکت های مدنی و بسیاری برنامه های زیبای دیگر. اگر بخواهیم تاثیر عملی روی کار آمدن طرفداران نگاه دوم را بسنجیم، باید بگوییم که نوع برخورد آنها با مسائل اجتماعی به طور عام و جنبش زنان به طور خاص، در بین دو حد جای میگیرد. حد سمت راست که بدبینانه ترین حالت است، میگوید که آنها تنها این حرفها را به عنوان شعار انتخاباتی مطرح میکنند و به آنها باور اساسی ندارند و در صورت پیروزی قدم های همراهانه ای برای یاری به ما فعالان اجتماعی بر نمیدارند. اما حد دیگر که به نظرم لا اقل درباره چند تن از نامزدهای شورای شهر تهران چندان هم نامعقول به نظر نمیرسد، همراهی، هم قدمی و پشتیبانی آن هاست در راه پیشبرد اهداف جنبش زنان. یعنی در بدترین شرایط، عبارت "ما را به خیر تو امید نیست، شر مرسان" تعبیر میشود و در بهترین آن فضا بسیار باز تر از آن چه هست. راستش من این "شر نرساندن" را هم از جانب نهادهای مسوول، خود گامی به پیش میدانم و البته به نظرم باید تلاش کرد و تضمین هایی گرفت از این دوستان برای "رساندن خیر"!

شاید در این مرحله است که به نظرم ما (آن بخش از بدنه جنبش زنان که در انتخابات شرکت میکند) ضعیف عمل کرده ایم و تحقق برنامه ای مدون را برای توانمند سازی زنان در حوزه های مختلف شهری (مهسا در پست قبل به بعضی از آنها اشاره کرد) خواستار نشده ایم.

 برخی از دوستان کارهایی کرده اند البته که امیدوارم نتیجه بدهد و امیدوارم در روزهای اندک باقیمانده هم بتوان قدم های مثبت دیگری برداشت. اما شاید در فرصت های بعدی بتوان هوشیارانه تر و زودتر اقدام کرد...امیدوارم.

مرتبط:
گزارش نشست شوراها و زنان

من می خواستم در تکمیل مطلب روزبه  در پست قبلی به این اشاره کنم که توجه به مطالبات زنان در شعارهای انتخاباتی نه تنها زنان نامزد شده  بلکه مردان کاندیدا نیز باید  از سوی رای دهنده ها مورد توجه قرار بگیره . اگرچه ما خیلی انتظار شعارها یا برنامه های پیشروانه رو از نامزدی که از فیلترهای مختلف رد کردنش را نداریم اما   وجود حداقل ها هم به نظر من خیلی مهمه. و نکته دوم اینکه واقعا سعی کنیم  در انتخاب مردان کاندیدای شورا نیز به افرادی رای بدیم که نگاهشان به مساله زنان یک نگاه فانتزی یا جنس دومی نباشه . حتی اگه این به وضوح در برنامه و شعار انتخاباتیش نیومده باشه  اما میشه یه جورایی بین اون مرد  و زن اصول گرا با اصلاح طلب تفاوت هایی (هرچند دربرخی موارد در بحث مطالبات زنان  مردان اصلاح طلب ما نیز فرقی با دیگران ندارند )  تفاوت گذاشت . بالاخره  جو یا روحیه حاکم بر روند اصلاح طلبانه و نگاه حامیان  این افراد  به خصوص فعالان اجتماعی شاید مانع این شود که نگاههای سنتی به زنان در برنامه های شهری جاری شود .  فعالان اجتماعی و تشکلهای به خصوص می توانند دراین برهه به خوبی از شرایط به نفع خود استفاده  کنند . مثلا می توانند با تضمین یکسری حمایت ها در انتخابات در رای به نفع گروه یا  کاندیداهای اصلاح طلب در مقابل نیز از آنها ضمانت ( حتی کتبی و با امضا) اجرای برخی برنامه ها یا حداقل تلاش در راستای اجرای آن را بخواهند .  مثلا  در حوزه زنان و شهر  .  ایجاد حداقل امکانات ورزشی   خدماتی در مناطق محروم برای زنان - حذف  نگاه جنسیتی در  حوزه شهری و رفع محدودیت دررفت و آمد برای زنان در برخی اماکن  - ایجاد فضای کار و اعطای تسهیلات به تشکلها و موسساتی که در حوزه زنان فعالیت می کنند - ایجاد تسهیلات کار افرینی برای زنان - اجرای برنامه هایی در راستای توانمند سازی زنان و...........

یک مطلب بلند درباره انتخابات نوشته بودم که همه اش پرید! چقدر حس بدی به آدم دست میدهد وقتی دستش از همه چیز کوتاه است!
لب مطلب این بود: فعالان جنبش زنان باید بحث های موجود بر سر این انتخابات را جدی بگیرند و سعی کنند از کاندیداها برنامه های مخصوص درباره زنان بخواهند...این حرف ها تعهد می آورند. به خصوص که وجهه حزبی بودن افراد بیشتر شده و آبروی حزب ها هم در گرو عمل به این تعهدات است...

برنامه گردهم آیی زنان اصلاح طلب در هتل درسا

کمیسیون زنان جبهه مشارکت به دنبال سلسله نشست های تخصصی خود ، نشستی را با «عنوان زن و شهر» در محل سالن اجتماعات برگزار کرد.
"اگر فضاهاي اشتغال شهري به طور كـامـل مـردانـه شوند، نوعي فضاهاي آسيب‌پذير با رواج بزهكاري شكل خواهند گرفت كه در آن امنيت خاطري براي حضور زن باقي نخواهد ماند." اين را قمر فلاح، جامعه‌شناس شهري و عضو گروه مطالعات زنان انجمن جامعه‌شناسي ايران در جلسهء اعضاي كميسيون جبههء مشاركت  ‌گفت. او كه موضوع بحث خود را «زن و شهر» انتخاب كرده بود، در اين جلسه مسايل شهري زنان را مورد بررسي قرار داد.
او مسالهء اصلي را امنيت حضور زنان در اين فضاها دانسته و مي‌گويد: "اگر فضاهاي كار و اشتغال به طور يكدست مردانه شود، به دليل عدم حضور زنان، فضاهاي آسيب‌پذيري با رواج بزهكاري در آن‌ها پديد خواهد آمد كه زن براي حضور در اين مكان‌ها امنيت خاطر نخواهد داشت."

خواندن کل گزارش

جلسه دوم این نشست: شنبه ساعت ۴ بعد از ظهر- سالن اجتماعات جبهه مشارکت- ورود برای عموم علاقمندان به مسائل زنان و مسائل شهری آزاد است

وقتی در 25 نوامبر سال 1960، رافائل تروخیو، حاکم دیکتاتور دومنیکن، دستور قتل خواهران میرابال را می داد، هرگز فکر نمی کرد که این روز در تاریخ ثبت شود. در 17 دسامبر سال 1999، مجمع عمومی سازمان ملل متحد روز 25 نوامبر، سالروز قتل پاتریا، مینروا و ماریا ترسا میرابال، را به عنوان روز جهانی نفی خشونت علیه زنان اعلام کرد. از آن تاریخ، همه ساله مخالفان خشونت در سراسر جهان گرد هم می آیند تا خشونت علیه زنان را محکوم کنند. شاید این روز فرصت مناسبی باشد تا به فعالیتهای انجام شده و موفقیتهای بدست آمده در این راه، نگاهی بیاندازیم...

خواندن بقیه "گزارش یک روز..."

عکس از: کما
لینک از: قطار