شنبه هجدهم فروردین 1386

حالا دیگه موقع گفتن از مسوولیت ها و تکالیفه

یه چیزی که به نظر من جنبش زنان تا حالا ازش غافل بودن و همین هم باعث کندی یا متوقف شدن فعالیتها یا همه گیر نشدن یا خلاصه مخالف خوانی ها در برابر آن شده به نظر من توجه صرف یا تاکید بیش از حد روی مطالبات و حقوق بدون توجه یا گوشه چشمی داشتن به مسولیت ها و تکالیف بوده . شاید این که  اکنون در منشور حقوق و مسولیتهای زنان دوستان ما به دنبال آن هستند جبرانی است برای این نقیصه .

 همه مخالفان تبعیض جنیستی و فمنیستها به خصوص درایران زیاد با این مساله رو به روشده اند که زمانی که در حال تببین و توجیه دیگران نسبت به تبعیض های قانونی و فرهنگی و اجتماعی اند که بر سر زنان می رود با سوالهایی رو به رو می شوند که جای تامل دارد .سوالهایی در خصوص مسولیت متقابل زنان . ساده ترین پاسخی که معمولا به سوال شوندگان داده می شود این است که باید این تبعیض ها برداشته شود . قوانین و سپس شرایط فرهنگی و اجتماعی یه به عبارت بهتر فرصت ها  برابر شود آن وقت می توان رفت  سراغ مسولیت ها .

اما چه خوب بو د ما هم زمان که از حقوق برابر می گفتیم از مسولیت برابر هم می گفتیم . درست است که در یک برداشت کلی هر دو را به فرصت برابر تفسیر می کنیم . اما بخشی از این برابری نیاز به تغیر فرهنگی دارد . یعنی اگر ما قانون برابر داشته باشیم ( چیزی که کمپین ها به دنبال آن هستند ) اما در بخش مسولیت ها که تا حدی به تغیرات و پیش زمینه های  فرهنگی نیازد دارد   دم از برابری نزنیم  راه به جایی نمی بریم.

 چیزی که  باعث شده من بیش از اندازه بر روی مسولیت ها تکیه کنم . برخوردی است که با مردان  طی این مدت داشته ام به خصوص در هنگام جمع آوری امضا برای کمپین یک میلیون .

 باور غالب این است که مردان ما از اینکه نان آور خانه و مسولت صرف تامین معاش را بر عهده داشته باشند نه تنها ناراضی بلکه خوشحال هم هستند و این را جزو افتخارات خود ثبت می کنند . حال چه همسرانشان شاغل باشند و چه نباشند . چه درامد مکفی داشته و چه نداشته باشند . اما اخیرا من با تعدادی از مردان نسلهای مختلف روبه روشده ام که واقعا ازاین وضعیت نالانند . به خصوص  با مفهوم و کلیشه آن هم مخالفند. اینکه این چه گونه برابری است که شما ازآن دم می زنید اما در مقابل مسولیتی برای خود قائل نیستید. حتی مردانی که همسران شاغل با درامد خوب دارند . این ذهنیت متاسفانه نا درست میان زنان که هنوز مرد و شوهر را  مسول تامین معاش دانسته و در صورت امکان درامد خود را امری شخصی تلقی کرده ترجیح می دهند آن ا برای خود ذخیره یا صرف امور شخصی و... کنند ( در صورتی که شاید درزندگی خانوادگی به این پول نیاز باشد و برای تامین آن مرد مجبور به کار اضافی تر باشد ) . بسیار دیده شده که اگر زن و شوهری شاغل باشند اگر به دلایلی شرایط  محل کار  به هر دلیل برای هر یک طرف سخت شود به گونه ای که امکان ادامه آن را نداشته باشند . قطعا این زن است که زودتر کار را رها می کند .چون  این گونه تصورمی شود که برای زن گزینه ای به نام خانه وجود دارد اما  برای مرد نه . پس مرد باید بسازد و بسوزد تا زمانی که شاید شرایط مناسب تری بیابد .اما زن می تواند با فراغ بال در خانه بنشیند تمدد اعصاب کند. استراحت کند . یا به کارهای شخصی و عقب افتاده بپردازد  تا اگر شرایطی دوباره مهیا گردد..... 

نوشته شده توسط مهسا در 17:19 | | لینک به این مطلب