دوشنبه بیست و سوم مهر 1386

انتخاب: حقی که از آن تو نیست

دقت کردین یه وقتهایی هست که حس تبعیض برای آدم  پر رنگ تر و ملموس تر میشه. اونجا که به حق انتخاب و اظهار نظر میرسه... اونجا که حق انتخاب گری شما را معلوم نیست به کدام دلیل محتوم  از بین می برند..به یه خواستگاری ساده دقت کنید. تو فرهنگ ما اگر کسی به خواستگاری دختری تمایل نشان دهند  سه حالت پیش میاد

۱-اگر هر دو طرف مایل به ادامه قضیه و صحبت و آشنایی بیشتر باشند 

۲-اگر پسر مایل به آشنایی بیشتر باشد اما دختر نه

۳- اگر دختر مایل به آشنایی بیشتر باشد اما پسر نه

در حالت اول هر دو طرف در وضعیت کاملا برابر قرار دارند. در حالت دوم  خواسته و اصرار رو حق مسلم پسر می دونند و  گاه این اصرار در مواردی به ادامه آشنایی -شناخت بیشتر و تغییر عقیده طرف دیگر ویه توافقی انسانی و دوطرفه منجر شده. اما در حالت سوم به کدام دختر فرهنگ و خانواده هر دو طرف این اجازه را می دهد که خواسته اش مبنی بر ادامه آشنایی را به طرف مقابل اعلام و ابلاغ کند؟ و اگر اعلام کند  حتی محکوم هم می شود. محکوم به القاب و عناوینی که همه بهتر می دانیم..... چه بسا صرف این اعلام خواسته حتی در نوع برداشت و قضاوت پسر  نسبت به دختر تاثیر ی معکوس به جا گذارد. چرا ابراز علاقه از سوی پس مثبت اما از سوی دختر نا پسند است ؟ چرا اصرار پسر به ادامه آشنایی عملی مثبت  یا حداقل معمول و عادی تلقی می ش ولی از سوی دختر نه .ازدواج مگر قرار نیست یک رابطه انسانی و برابر باشد؟  پس چه فرقی می کند که کدام زودتر علاقه خود را ابراز کند و کدام طرف اصرار به ادامه آشنایی و شناخت داشته باشد ؟ در شرایطی که خشت اول از همان ابتدا نا برابر ریخته می شود  چگونه انتظار   شرایط انسانی و عادلانه  را در  بطن رابطه داریم؟ بعضی وقتهای فکر می کنم ما دخترها را به کدام گناه ناکرده متهم می کنند...

حالا بگذرید از اینکه اصلا از اول خود ابراز علاقه  مستقیم چه برای آشنایی - چه دوستی از طرف دختر  توی فرهنگ ما هنوز رایج نیست. شاید برای همینه که  جنس مونث برای پر کردن این خلا مجبورمیشه از شیوه های غیر مستقیم استفاده کنه.... 

نوشته شده توسط مهسا در 17:14 | | لینک به این مطلب