خانم صديق مي‌گويد: "اوايل اين هفته من با نايب رييس فدراسيون تماس گرفتم و براي شركت در مسابقات جمعه اعلام آمادگي كردم اما نايب رييس فدراسيون در جواب گفت كه هنوز قطعي نيست ولي شما تمرينات خود را شروع كنيد تا به شما خبر بدهيم."

او در تمام هفته گذشته تمرين مي‌كرد، و وقتي شايعه احتمال مخالف با شرکتش در مسابقاتش را شنيد با مقامات فدراسيون تماس گرفت: "نايب رييس فدراسيون، آقاي شهرياري گفتند شما ثبت‌نام و وقت‌گيري را انجام بدهيد تا ببينيم چه اتفاقي مي‌افتد."

خانم صديق تمام دستورات را مو به مو اجرا مي‌كند: ثبت‌نام، زمان و ساير تشريفات. به اتومبيلش شماره 40 داده مي‌شود. به گفته صديق او كم‌كم به حضورش در اين مسابقه اميدوار مي‌شود ولي اين اميدواري با يك تلفن كم‌رنگ مي‌شود. لاله صديق اضافه مي‌كند: "عصر همان روز كه كارهاي مربوط به ثبت‌نام و معاينه را انجام دادم، مسوولان پيست زنگ زدند و پشت تلفن با لحن نابساماني به من گفتند حق نداري در مسابقه شركت كني. وقتي پرسيدم چرا؟ جواب دادند زماني كه خانم‌هاي ديگر آمدند شما مي‌توانيد شركت كنيد."

با اين حال "بلندگوي پيست نام گروهي را كه من در آن قرار بود شركت كنم خواند. من استارت زدم و به سمت در ورودي پيست رفتم ولي جلو در به من گفتند: شما نمي‌توانيد در مسابقه شركت كنيد."

صحبت‌هاي تنها خانم قهرمان اتومبيلراني كه با مردان مسابقه داده و اول شده، با نايب رييس فدراسيون و ساير مقام‌ها به جايي نمي‌انجامد: "صديق مي‌گويد، گفتند مشكل از حراست بوده است."

سئوال اساسي لاله صديق از مسوولان فدراسيون تامل برانگيز است: "من مي‌خواهم بدانم، چه فرقي بين رانندگان، زن و مردي كه با هم در خيابان رانندگي مي‌كنند با آن‌هايي كه در پيست مسابقه مي‌دهند، وجود دارد؟"

ناظر فدراسيون، بازديد اتومبيل صديق و ثبت ‌نامش را تاييد مي‌كند اما درباره ممانعت از شركت او در مسابقه پاسخي نمي‌دهد: "اتومبيل ايشان بازديد شد، مدارك نيز مشكلي براي شركت در مسابقه نداشتند. حال اگر اجازه ورود به پيست داده نشده، موضوعي است كه رييس فدراسيون بايد پاسخگو باشد."

به اين ترتيب يک بام و دو هواي ورزش و زنان، بلاتکليف بودن حکومت که از يک طرف نمي خواهد متهم به زن ستيزي شود اما از سوي ديگر هم اخلاقي مرد سالار بر آن حکومت دارد، همچنان راه را بر زنان مي بندد.